|
Συνάδελφοι, την Τετάρτη (5-11) η Διοίκηση και όχι το Συνδικαλιστικό μας όργανο προκηρύσσει Εκλογές… για την ανάδειξη των εκπροσώπων στα Οργανα που είναι εντεταλμένα να περιφρουρούν την εκάστοτε αντιλαϊκή πολιτική στο χώρο της Εκπαίδευσης. Από αυτές τις εκλογές-που ούτως ή άλλως δεν αποτελούν απόφαση του σωματείου-σταθερά και αταλάντευτα απέχουμε, στοχεύοντας στην ανάδειξη του Διεκδικητικού χαρακτήρα του μαζικού συνδικαλισμού της βάσης και αρνούμενοι τη διαχειριστική αντίληψη που από τη φύση του επιβάλλει στους εκπροσώπους ο «συμμετοχικός», συνδιαχειριστικός συνδικαλισμός.
Τονίζουμε ότι το συνδικαλιστικό κίνημα είναι και πρέπει να παραμείνει δημοκρατικός θεσμός συσπείρωσης, ενότητας και διεκδικητικής δράσης των εργαζόμενων ενάντια στα εργοδοτικά συμφέροντα. Τα συμφέροντα αυτά στο χώρο μας εκφράζονται μέσω του Συλλογικού Εργοδότη του Κράτους, μέσω δηλ του Διοικητικού Μηχανισμού της Εκπαίδευσης, ο οποίος καλείται κάθε φορά να εφαρμόσει το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώνεται από τις αστικές δυνάμεις που υπηρετούν το κεφαλαιοκρατικό σύστημα Επομένως ο Κρατικός Μηχανισμός ούτε ουδέτερος Ταξικά ούτε άχρωμος πολιτικά είναι. Απεναντίας, είναι οργανωμένος στη βάση της επιβολής των κυρίαρχων Καπιταλιστικών συμφερόντων και ως τέτοιος δε μπορεί να είναι ούτε «φιλικός», ούτε «φιλολαϊκός», ούτε…μεταστρέψιμος!», μέσω της συνδιοίκησής του από εκπροσώπους του Λαϊκού Κινήματος. Στέκεται σταθερά και αδιάλειπτα εχθρικά απέναντι στην Εργατική Τάξη και στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, προσηλώνεται πιστά στην εφαρμογή της αντιδραστικής πολιτικής που επιτάσσουν τα ντόπια και διεθνή οικονομικά και πολιτικά κέντρα. Στα πλαίσια αυτά, είναι προφανές ότι οι όποιες θεσμικές μας Κατακτήσεις(5/μερη εργάσιμη εβδομάδα, ένταξη όλων των διδασκόντων στο σύλλογο, ισοτιμία και η εργασιακή δημοκρατία, καθορισμός των καθηκόντων των διευθυντών, ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στα σχολεία, συνδικαλιστικές ελευθερίες κλπ) εκφράζουν την Ανυποχώρητη Πάλη του Εκπαιδευτικού Κινήματος ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική που χαράσσεται από τα εκάστοτε κυβερνητικά επιτελεία και υλοποιείται από τους Διοικητικούς Μηχανισμούς. Αυτές οι Κατακτήσεις καθρεπτίζουν τη διεκδικητική δυνατότητα της βάσης των εργαζομένων και βέβαια δεν προέκυψαν από τη συμμετοχή στα όργανα της διοίκησης του Καπιταλιστικού Κράτους, αλλά από τη διαμόρφωση μιας Συλλογικής Αγωνιστικής Συνείδησης, στα πλαίσια της οποίας είναι σαφής η οριοθέτηση του Σωματείου ως Δημοκρατικού Θεσμού Προάσπισης των λαϊκών συμφερόντων και του Κράτους ως μηχανισμού επιβολής των Καπιταλιστικών αρχών της λαϊκής εκμετάλλευσης. Αυτήν ακριβώς την ευδιάκριτη Αντίθεση ανάμεσα στα Σωματεία ως Συλλογικά Μέσα Πάλης και στους Διοικητικούς Μηχανισμούς εφαρμογής των αντιλαϊκών μέτρων αναγνωρίζει το ίδιο το Αστικό Κράτος, το οποίο επιβάλλει τέτοιους συσχετισμούς στα συνδιοικητικά όργανα (ΠΥΣΔΕ-ΑΠΥΣΔ-ΚΥΣΔΕ),ώστε ουσιαστικά οι εκπρόσωποι του Συνδικαλισμού(2 έναντι 3 της Διοίκησης) όχι μόνο να μην είναι σε θέση να ακυρώσουν ποτέ μια αντιλαϊκή απόφαση, αλλά πολύ περισσότερο να διαδραματίζουν το ρόλο… ενός κομπάρσου στη διαδικασία διεκπεραίωσης των αποφάσεων της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΠΘ. Την ίδια λογική της απονεύρωσης του συνδικαλισμού υπηρετεί και η « αρχή του απόρρητου!!» των αποφάσεων των οργάνων, που μετατρέπει τους συνδ. Εκπροσώπους σε «φρουρούς!» των αποφάσεων του κράτους.
Αυτή η τυπική παρουσία των συνδικαλιστικών εκπροσώπων στα συνδιοικητικά όργανα δρα πολλαπλασιαστικά ενάντια στην ανάπτυξη μιας ισχυρής διεκδικητικής συνείδησης στους εργαζόμενους, αφού:
Ø Απονευρώνει το Συνδικαλισμό, μετατρέποντάς τον σε…παρατηρητή των αποφάσεων της Διοίκησης
Ø Καλλιεργεί την αυταπάτη στη βάση ότι οι αντιλαϊκές αποφάσεις είναι ...αναστρέψιμες!!, μέσω της παρουσίας των αιρετών και οδηγεί σταδιακά στην απομαζικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών(Γ.Σ, συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια κλπ)
Ø Δημιουργεί τους απαιτούμενους όρους Αποσύνδεσης της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης από τους εργαζόμενους, με αποτέλεσμα η σχέση μεταξύ αιρετού και συναδέλφου να εξατομικεύεται, να εκπίπτει δηλ στο επίπεδο της προσωπικής σχέσης, αντί να ανάγεται-όπως θα έπρεπε-στο πεδίο της συλλογικής διεκδίκησης.
Ø Συντελεί καθοριστικά στη γραφειοκρατικοποίηση των συνδικαλιστικών οργάνων και στη μετατροπή τους ..σε μεσολαβητικά όργανα ανάμεσα στη Διοίκηση και τη βάση και στην ανάπτυξη μιας ιδότυπης «πελετειακής» σχέσης μεταξύ βάσης και εκπροσώπων στα όργανα .
Συνάδελφοι, η συμμετοχή του Συνδικαλισμού στα ΣΥΝΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ, ενώ φαίνεται ως κατάκτηση, στην πραγματικότητα αποτελεί…μια ευέλικτη διαδικασία ενσωμάτωσης των συνδ.οργάνων στη λογική της συνδιαχείρισης του Καπιταλιστικού Μηχανισμού, με απώτερο στόχο την Αμβλυνση της Αγωνιστικής Συνείδησης των εργαζομένων και την αποστασιοποίηση από τη συλλογική δράση. Οι διαστάσεις αυτού του φαινομένου θα αποβούν ακόμη πιο επικίνδυνες, μέσω της προγραμματιζόμενης και από τα δύο αστικά κόμματα(Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ) σύνδεσης του σχολείου με την Τ. Αυτοδιοίκηση, στα πλαίσια της οποίας κεντρική επιδίωξη θα αποτελεί τα Συνδιοικητικά Οργανα να Υποκαταστήσουν τη δυναμική των Γ.Σ.Για τους παραπάνω λόγους -και μπροστά στην αδιαμφισβήτητη αναγκαιότητα της ενδυνάμωσης της συλλογικής δράσης του συνδικαλισμού-αρνούμαστε τη συμμετοχή μας σε αυτές τις εκλογές. Καταθέτουμε μάλιστα ανοιχτά την πρότασή μας
ΟΙ ΣΥΝΕΔΡΙΕΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΣΤΟ Δ.Σ ΤΗΣ ΕΛΜΕ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ-ΧΩΡΙΣ ΘΕΣΜΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ –ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΚΩΛΥΤΑ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΖΗΤΗΜΑ.
|
Παρατάξεις 
