Αν δεν στρατευτείς στο αυτονόητο, θα βρεθείς μπροστά στο αδιανόητο 

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Τριάντα έξι χρόνια, σχεδόν μια γενιά, μας χωρίζουν από την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973. Η επέτειος μιας από τις πιο μεγάλες στιγμές στη μεταπολεμική ιστορία μας εξακολουθεί να εμπνέει τη νεολαία και το λαό, και να κατευθύνει τους αγώνες μας για ελευθερία, δημοκρατία, παιδεία και κοινωνική πρόοδο.

Το Πολυτεχνείο παραμένει άσβηστη και φωτεινή μνήμη, αλλά ταυτόχρονα και βίωμα και ζώσα πραγματικότητα ακόμα και για τις γενιές που δεν το έζησαν. Ο Νοέμβρης του 1973 υπήρξε το ορμητικό ξέσπασμα φοιτητών και λαϊκών δυνάμεων ενάντια στην αμερικανόδουλη δικτατορία. Έδειξε πως η Χούντα των συνταγματαρχών δεν είναι αήττητη, εμψύχωσε τους διστακτικούς και απογοητευμένους, ριζοσπαστικοποίησε περισσότερο και έδωσε νέα πνοή στη νεολαία, ακύρωσε τα σχέδια του δήθεν «εκδημοκρατισμού» του στρατοκρατικού καθεστώτος. Με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, και τηρουμένων των αναλογιών, βρήκαν τη συνέχειά τους το έπος του 1940-41, η Εθνική μας Αντίσταση και οι αγώνες που ακολούθησαν για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία. Γι’ αυτό το λόγο το Πολυτεχνείο σε πείσμα των καιρών και των καιροσκόπων δεν μπαίνει στο Μουσείο. Παραμένει απειλητικό για την «τάξη», πάντα επίκαιρο, ανατρεπτικό και επαναστατικό. Ανήκει στο σήμερα και όχι στο χτες.

Το Πολυτεχνείο δεν ήταν «σπορά της τύχης», αλλά «τέκνο της ανάγκης και ώριμο τέκνο της οργής» του λαού μας. Υπήρξε το αποκορύφωμα των κινητοποιήσεων φοιτητών, νεολαίας, αγροτών και άλλων εργαζομένων κατά της φασιστικής χούντας, με προάγγελο την κατάληψη της Νομικής Σχολής στην Αθήνα στις 21 και 22 Φλεβάρη του 1973. Υπήρξε το αποκορύφωμα του αντιδικτατορικού αγώνα που είχε ξεκινήσει και βρισκόταν σε εξέλιξη, με τεράστιο ανθρώπινο κόστος και θυσίες για όσους αγωνιστές έπεφταν στα χέρια της δικτατορίας.

Η κατάληψη του Πολυτεχνείου ήταν η μεγάλη έκρηξη που αφύπνισε τη λαϊκή συνείδηση, γι’ αυτό και έγινε πηγή έμπνευσης, πόλος έλξης και  συσπείρωσης για πολλούς εργαζομένους.Τριάντα έξι χρόνια πέρασαν από την ηρωική εξέγερση του λαού, με πρωτοπόρα τηφοιτητική νεολαία, το Νοέμβρη του 1973 στο Πολυτεχνείο, και την αιματηρή καταστολή της από τα τανκ της δικτατορίας. Και ακούμε να αντηχούν και πάλι στους δρόμους συνθήματα που εκφράζουν αδικαίωτους πόθους, ελπίδες και προσδοκίες του ελληνικού λαού και της νεολαίας του, συνθήματα του εκπαιδευτικού κόσμου για μια αναβαθμισμένη και σύγχρονη δημόσια εκπαίδευση, που θα παρέχεται σε όλους χωρίς φραγμούς και διακρίσεις, συνθήματα για την υπεράσπιση και διεύρυνση του δημόσιου χαρακτήρα των πανεπιστημίων.

Μέσα από τους σημερινούς αγώνες της νεολαίας, των εκπαιδευτικών και ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων για μια καλύτερη εκπαίδευση σε μια καλύτερη κοινωνία συνειδητοποιείται για μιαν ακόμη φορά ο διαχρονικός χαρακτήρας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και επιβεβαιώνεται ότι το Πολυτεχνείο δεν ήταν γιορτή, ήταν –και παραμένει - εξέγερση και πάλη λαϊκή. Όσοι αναπολούν εκείνες τις μεγάλες στιγμές της ανιδιοτέλειας, της αυτοθυσίας, όσοι φέρνουν στη μνήμη τους την ορμητικότητα ενός δυναμικού κινήματος, που συνδύαζε το αυθόρμητο στοιχείο με την πολιτική ωριμότητα και το οργανωμένο, στέκονται συχνά με σκεπτικισμό μπροστά στη σημερινή πραγματικότητα, στην κρίση των αξιών και των οραμάτων, που φαίνεται να κυριαρχεί. Οι δυνάμεις όμως που κρύβει ο λαός και η νεολαία είναι αστείρευτες και τα ξεσπάσματά τους είναι συχνά και απρόβλεπτα, και είναι αυτά ακριβώς που δεν μας επιτρέπουν να είμαστε παθητικοί, αδρανείς και απαισιόδοξοι.

Τριανταέξι χρόνια μετά, οι εργαζόμενοι στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμοαντιμετωπίζουμε ολομέτωπη επίθεση στα εργασιακά, κοινωνικά και ατομικά μας δικαιώματα. Δικαιώματα που έχουμε κατακτήσει με αγώνες και θυσίες των προηγούμενων γενεών κινδυνεύουν να ακυρωθούν, αν δεν έχουν ήδη σε σημαντικό βαθμό καταργηθεί. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου απεγνωσμένα προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση που προκάλεσαν για να επιτείνουν τη λιτότητα και τις κοινωνικές περικοπές και να μετακυλήσουν την κρίση στις ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις και τα λαϊκά στρώματα. Οι εργαζόμενοι, όμως,δεν χρωστάνε τίποτε και σε κανένα. Οι εργαζόμενοι είναι οι μόνοι που δεν είναι υπεύθυνοι για το αδηφάγο χρηματοπιστωτικό παράσιτο. Άλλωστε, τα μυθεύματα για τον ανταγωνισμό και την κυρίαρχη αγορά κατέρρευσαν. Ο «βασιλιάς αποδείχθηκε γυμνός».

Ο τεράστιος κοινωνικός πλούτος διασπαθίζεται από τις κοινωνικές ελίτ σε βάρος των φτωχών και «ασήμαντων» χωρών και ανθρώπων με μια πολιτική που ξανά φέρνει τον πόλεμο, εντείνει την εκμετάλλευση, απλώνει την πείνα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η κοινωνική αναταραχή η οποία γενικεύτηκε μετά τη δολοφονία του μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου (Δεκέμβρης 2008) έφερε στο προσκήνιο όλα τα προβλήματα που αφορούν τη νεολαία (δημοκρατικά δικαιώματα, εκπαίδευση – ελεύθερος χρόνος, ανεργία) και τα οποία δεν μπορούν να επιλυθούν παρά μόνο με τη συνολική αναπροσαρμογή της ασκούμενης πολιτικής.Το εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει να σκύψει με γνώση, «λογική και ευαισθησία» σταπροβλήματα των νέων ανθρώπων και να ασκήσει όλη την πολιτική και παιδαγωγικήεπιρροή του με την καθαρή στόχευση πως «οι νέοι αποτελούν το αύριο της χώρας μας».

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ:

-Για την υπεράσπιση της δημόσιας, πραγματικά δωρεάν εκπαίδευσης, ενάντιαστην πολιτική της ιδιωτικοποίησης και στα σχέδια άλωσης της εκπαίδευσης από τις δυνάμεις της αγοράς,

-Για την ανατροπή της μακρόχρονης λιτότητας για τους εργαζόμενους

Το Πολυτεχνείο, τριανταέξι χρόνια μετά, μένει όρθιο στο κοπίδι του χρόνου και στην επέλαση των βαρβάρων στέλνοντας παντού το μήνυμα:

ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ - ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ - ΕΝΩΘΕΙΤΕ –ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ 

Τιμή στους αγωνιστές του ΝοέμβρηΤο Πολυτεχνείο ζει στους αγώνες τού σήμερα για Δημοκρατία, Ελευθερία, Μόρφωση, Κοινωνική Προκοπή. 

Τρίτη 17/11/09 συγκέντρωση στην Πλατεία Ελευθερίας στις 6:00 μμ